قصه (Fiction) از دانشنامه‌ی فلسفه‌ی استانفورد

شرح و ترجمه: شیریندخت دقیقیان

shirindocht

به نقل از زمانه

 

قسمت سوم: چالش های جدید   

فشردهء های اول و قسمت دوم: در قسمت اول درآیند قصه مقدمه ای درباره‌ی برآمد مطالعات پیرامون روایت و داستان گویی و ورود پژوهشگران فلسفه به این قلمرو به ویژه در قرن بیستم آمد.  درآیند قصه اختصاص دارد به طبیعت قصه و “حقیقت های” آن، مانند درگیری عاطفی ما با این حقیقت ها، یعنی اموری که مستقل از این بررسی می شوند که آیا ما در مورد قصه رئالیست هستیم یا ضدرئالیست.  ابتدا این پرسش اساسی مطرح شد که چه عاملی سازنده‌ی یک کار قصه است که در یک کار غیرقصه وجود ندارد؟ در این زمینه میان پژوهشگران فلسفه رویکردهای گوناگونی بیان و جدل های بسیاری انجام شده است. رویکرد معناشناختی و زبان شناختی برای تعیین وجه تمایز قصه از غیرقصه بر آنند که گفته های غلط، قصه را از گزارش واقعیت متمایز می سازند. برخی از پژوهشگران گفته اند که اگر قصه به معنایی که می شناسیم را نمی توان با مولفه های غلط بودن تعریف کرد، شاید روایت های معناشناختی پیچیده تری بتوانند در این کار موفق تر باشند. از جمله کوهن قصه در معنای معمول را “یک روایت ادبی غیرارجاعی” می داند که در آن “غیرارجاعی” بودن الزاما فقط به دنیای واقعی بیرون از متن بر نمی گردد و اگر هم هر ارجاعی بدهد، “صحت آن الزاما معتبر نیست”.  غیرارجاعی بودن و غلط بودن کافی نیستند تا یک متن را قصه بدانیم. آثار قصه ای می توانند کاملا حقیقت باشند و از این نظر فقط به دنیای واقعی بیرون از متن ارجاع بدهند.  در قسمت اول، همچنین رویکردهای زبان شناختی به قصه و جدل های مخالف آنها نیز شرح داده شده اند. این رویکردها به دنبال تفاوت های متنی میان کارهای قصه و غیرقصه هستند. اما مخالفان استدلال می کنند که هیچ اسلوب نوشتاری یا نوع همنشینی واژگانی وجود ندارد که یک کار قصه را از غیرقصه متمایز سازد.

در قسمت دوم، رویکرد قصه همچون داستان سازی بررسی می شود که ملاک کاربردی تری برای فهم تمایز قصه از غیرقصه است و تمرکز را نه روی مفاهیم معناشناختی یا اسلوب های نوشتاری، بلکه بر روی اختراع گری مولف هنگام تولید یک متن می گذارد: قصه محصول فعالیت خلاق و تخیل مولف است که چیزی را از خودش می سازد. دسته ای از نویسندگان برآنند که قصه سازی گونه ای کنش سخن پردازی از سوی مولف است که به روشنی با بازگویی فرق دارد. دیدگاه های مخالفی هم هستند که عامل ضروری و کافی برای قصه بودن را فعالیت تخیلی خوانندگان اثر و نه مولف آن می دانند. نظریه های باوراندن نیز بررسی شده اند که برخی مرزهای قصه و غیر قصه را جابجا می کنند. در نظریهء کنش گفتاری ملاک بیان قصه ای برای تمایز قصه از غیرقصه بیان می شود. اما قصه ها نیز شامل بیان های غیر قصه هستند و برعکس. از این رو نظریه‌ی چهل تکه بودن قصه مطرح شده است. بر این اساس، تمرکز اول در تمایز میان قصه و غیرقصه باید بر روی روایت ها باشد و نه کل اثر، زیرا آثار ممکن است مجموعه ای از روایت ها را دربرداشته باشند.  آنچه یک روایت را قصه یا غیرقصه می سازد، هدف های مولف و اجبارهایی که زیر آنها کار می کند، می باشد. اگر مولف خود را موظف به رعایت “اجبار به وفاداری” کند (یعنی فقط رویدادهایی را بیاوریم که می دانیم اتفاق افتاده اند، آن هم با همان تقدم و تاخر)، آن گاه او غیرقصه می نویسد، در حالی که اگر او انگیزه های داستان گویی مانند قصد سرگرم کردن خواننده را داشته باشد، آن گاه غیرقصه می نویسد. در نتیجه، حتی روایتی که گزارش رویدادهای واقعی را می دهد، می تواند قصه باشد اگر قصد داستان گویی نویسنده بر اجبار به وفاداری پیشی بگیرد. جدل های مربوط به این دیدگاه ها نیز در قسمت دوم شرح داده شده اند.  قسمت حاضر، آخرین قسمت این مجموعه، جمعبندی چالش های جدید در مطالعات فلسفی پیرامون قصه است.

 

۱-۶ چالش های جدید

نظریه های گوناگون درباره‌ی قصه که در این بخش مطرح شدند در مورد نکاتی چند با یکدیگر اختلاف دارند و هرچند دیدگاه های استوار بر وانمودسازی و تخیل شاید مورد توجه ترین آنها باشند، هر یک با چالش هایی رو به رو هستند و هیچ توافقی بر سر درست بودن یکی از آنها وجود ندارد.

اما شاید اساسی ترین چالش در همه‌ی این تلاش ها برای توضیح طبیعت قصه از سوی نظریه پردازانی بوده که معتقدند کار یافتن شرایط لازم و کافی برای قصه بودن یک اثر باید کنار گذاشته شود. از دید آنها موردهای سرحدی وجود دارند که از برخی نظرها آمیزه‌ی قصه و غیرقصه هستند و نشان می دهند که یافتن شرایط لازم و کافی برای تعریف قصه بودن نادرست است. (توجه کنید که طرف اصلی این چالش نظریه پردازانی هستند که فکر می کنند تعریف های سنتی از قصه و غیرقصه تقدم دارند. چنان که پیشتر دیدیم، رویکرد والتون متفاوت است: او خواهان یافتن جایگزینی برای تمایز سنتی است.)

در حالی که والتون در پی جایگزین کردن نظریه ای دیگر با دیدگاه سنتی قصه/غیر قصه است، درک ماتراورس راه دیگری پیشنهاد می کند (Matravers 2014): فلسفه‌ی قصه باید خیلی ساده توجه به تمایز را کنار بگذارد و تمرکز خود را روی تشخیص “رویارویی ها” (یعنی شرایط محیط اطراف ما که کنش را ممکن می سازند)  و “بازنمایی ها” (شرایط ارائه شده به ما به عنوان اتفاق های زمان ما یا مکان های دیگر که ما در آن ها امکان کنش نداریم) بگذارد.  ظاهرا به سختی می توان این راه مطرح کردن بازنمایی ها را روشنگر بدانیم، زیرا بازنمایی های قصه ای را در همان سبدی می گذارد که برخی بازنمایی های علمی و حتی تاریخی را (۲۰۱۴: ۵۳).

اما ماتراورس به تفاوتی مهم میان بازنمایی ها اشاره می کند: این که بازنمایی در کجای پیوستاری متشکل از بازنمایی باریک به طرف بازنمایی ضخیم قراردارد. بازنمایی های باریک (مانند یک متن فیزیک) فقط در پی انتقال اطلاعات بوده، تخیل را برنمی انگیزند، در حالی که بازنمایی های ضخیم مانند کتاب های تاریخ پرهیجان و رمان های پرشور چنین می کنند.  اما ماتراورس تاکید دارد که هیچ چیز در چگونگی درگیرشدن ما با این بازنمایی های ضخیم، قصه را از غیرقصه جدانمی کند و این حکم مطالعات تجربی روند فهم متن توسط روانشناسان است (مانند Green & Brock 2000):

تجربه‌ی خواندن شورش تاتارها اثر کویینسی همان می ماند اگر آنرا غیر قصه بدانیم یا غیر قصه و یا ندانیم آیا غیرقصه است یا قصه. (۲۰۱۴: ۷۸)

ماتراورس نتیجه می گیرد که:

تمایز سنتی میان بازنمایی هایی که قصه هستند و بازنمایی های غیرقصه… یکسره به درد نخور است. (۲۰۱۴: ۴۷)

اما گروهی از تفسیرگران انکار کرده اند که مطالعات تجربی اصلا چنین معنایی که ماتراورس به آنها می دهد، داشته باشند.  از نظر لامبارک روش خواندن نقدهای ادبی و آثار تاریخ نگاران، هنجارهای عملی متفاوتی را دربردارد که تعیین می کنند چه پرسش هایی پرسیده و توجه به کجا هدایت شده است ( (Lamarque 2016. استیسی فرند نیز می گوید که حتی خوانندگان معمولی با کارهای قصه و غیرقصه با انتظارات متفاوتی رو به رو می شوند. اما فرند قبول دارد که درگیری ما با کارهای قصه و غیرقصه هر دو نیازمند ترکیبی از تخیل و باورکردن هستند.

برخی کارهای غیرقصه دربردارنده‌ی عناصر به شدت ساختگی و فرضی هستند، مانند آثار تاریخی تاسیتوس که صحنه های نبرد ساختگی دارند؛ دوچ (۱۹۹۹)؛ کبیوگرافی مجوزدار رونالد رایگان اثر ادموند مویس که در داستان خود را به عنوان راوی قصه داخل می کند؛ و نیز کارهای تاریخی که فعالانه برخی داده های خلاف تاریخ را در خود دارند.

همزمان، داده ها در این مورد که چه چیزی در واقعیت اتفاق افتاده، تمرکز غالب برخی آثار قصه است، مانند سریال روایت های امپراتوری اثر ویدال.  فرند بر آن است که چنین مواردی نظریه های تمایز قصه/غیر قصه نزد کوری، لامارک و اولسون، دیویز و استاک را تضعیف می کند (see Friend 2008, 2011, 2012 ).

فرند برای بررسی این مورد و دیگر موارد دشوار توصیه می کند که نباید دنبال شرایط لازم و کافی برای قصه بودن گشت، هرچند نباید تاکید را از روی نوع کار و تشخیص واحدهایی مانند گفته های قصه ای و روایت ها برداشت.  به جای آن قصه و غیرقصه را باید طبقه بندی بسیار کلی دانست که آثار خاصی در آن جای می گیرند و ژانر، راهی است برای طبقه بندی بازنمایی ها.

فرند با وام گیری از طبقه بندی والتون درمورد “مقوله های هنر” (Walton 1970) استدلال می کند که طبقه بندی یک اثر همچون قصه یا غیرقصه بستگی دارد به دسته ای از عناصر. برای یک ژانر، عنصری استاندارد است که وجود آن، کار را در آن ژانر قراردهد؛ و عنصری ضداستاندارد است اگر وجود آن کار را از آن ژانر بیرون بیندازد. (عناصری می توانند متغیر باشند که آثار با آنها و بدون آنها از عضویت در یک ژانر محروم نمی شوند، مانند تعداد فصول یک نوشته).  پس دربرداشتن مواد ساختگی استانداردی است برای قصه و ضداستانداردی است برای غیرقصه، در حالی که وفاداری به داده های عینی استانداردی است برای غیرقصه و ضداستانداردی است برای قصه.  (به گفته‌ی فرند این طبقه بندی ممکن است در طول زمان تغییر کند؛ ارائه های اختراعی در آثار تاریخی تاسیتوس، زمانی استاندارد آثار تاریخی غیرقصه بود، اما امروزه ضداستاندارد هستند[Friend 2012: 192–۳].

یک انتقاد مهم به نظریه‌ی ژانر قصه/غیرقصه این است که داشتن عنصر ضداستاندارد یک ژانر به سادگی یک اثر را از آن ژانر جدا نمی کند. اثر کپتول به نام In Cold Blood  نمونه ای جالب از غیرقصه است دقیقا چون برخی عناصر دارد که در آن زمان ضداستاندارد غیرقصه به شمار می رفتند.  این که چرا ما آنرا غیرقصه طبقه بندی می کنیم، به دیگر عناصر اثر برمی گردد، مانند اعتمادی که به قصد مولف می کنیم: کپتول خود را نویسنده‌ی گونه ای از ژورنالیسم ادبی می دانست (Friend 2012: 194)، همان طور که تاسیتوس خود را بنا بر رسم زمانه تاریخ نگار می دانست. (اما دیدگاه فرند در مورد محتوای این قصدها ناروشن است.  این قصدها نمی توانند قصد نوشتن گونه ای قصه یا غیرقصه باشند، هرچند به دشواری می توان گفت که چه چیز هستند.)

پس، از دید فرند، طبقه بندی یک کار همچون قصه یا غیرقصه وابستگی سنگین دارد به پیش زمینه‌ی مجموعه ای از انواع عناصر استاندارد و ضداستاندارد که به شدت تحت تاثیر قصدهای مولف هستند. این امر راه را برای این انتقاد بازمی کند که طبقه بندی بیش از حد ذهنی است که بتوان تمایز را دارای اهمیتی نظری دانست ( (Voltolini 2016.  پاسخ فرند این است که جا دادن یک اثر در هر یک از ژانرهای قصه یا غیرقصه توجه ما را به جنبه های متفاوتی در کار هدایت می کند و حتی ما را وامی دارد که استراتژی خواندن مناسب برای آن ژانر را در پیش بگیریم  (Friend 2012: 202ff.; Friend   .(

این دیدگاهی بس متفاوت با ماتراورس است که هیچ راه قابل توجهی برای تمایز درگیری ما با بازنمایی های قصه ای از درگیری ما با بازنمایی های غیرقصه ای مطرح نمی کرد.

طرفداران نظریه های دیگر دربرابر پیشنهاد فرند ساکت نمانده اند. هم کوری و هم دیویز از نسخه های خود از نظریه‌ی بیان قصه ای دفاع کرده و نسخه های گوناگونی ارائه کرده اند در این باره که قصه بودن یک کار وابسته است به قصه ای بودن اجزاء آن (Currie 2014; Davies 2015). بنابراین، کوری استدلال می کند که قصه بودن یک کار، بر قصد مولف که قصدهای ارتباطی پشت بیان های سازنده‌ی کار است، تقدم دارد (Currie 2014).

یک پیامد این دیدگاه این است که اگر اثری به اندازه‌ی یک اثر قصه ای بازسازی تخیلی و اختراع رویدادها دربرداشته باشد، آنرا می توانیم قصه بدانیم.   منظور کوری این است که بگوید سالنامه ها و تاریخ ها آثار تاسیتوس با عناصر ساختگی بسیار خود بیشتر قصه هستند تا غیرقصه، حتی با آنکه تاسیتوس خودش را نویسنده‌ی تاریخ غیرقصه ای می دانست. برعکس، دیویز دوباره تاکید می کند که جایگاه قصه برای یک اثر بستگی به روایت های قصه ای درون آن دارد که محتوای قصه را می سازند و از خوانندگان خواسته می شود آنرا واقعی بدانند؛ اگر روایت در خدمت توضیح امری واقعی آمده است، آن گاه غیرقصه است؛ اگر آنچه ارائه شده در خدمت توضیح روایت باشد، اثر قصه است (Davies 2015, esp. 54). به نظر او با این ملاک تاسیتوس غیرقصه نوشته است.

استاک با او موافق است.  به نظر او اگر کار دربردارنده‌ی بیان هایی غیرقصه ای باشد (یعنی گزاره هایی را بیان کنند که قرار است خوانندگان باور کنند، اما قرار نیست در ذهن با دیگر گزاره هایی که فقط برای باوراندن نوشته شده باشند، همراه شوند)، آن گاه کار، غیرقصه به شمار می رود.  به نظر او در نتیجه باید کارهایی چون سالنامه ها و تاریخ ها آثار تاسیتوس و دوچ اثر موریس را کارهای غیرقصه شامل چهل تکه های قصه و غیرقصه دانست (Stock 2017: 160).

مانویل گارسیا کارپنترو (۲۰۱۳) راه دیگری برای تمایز محکم میان قصه و غیرقصه پیشنهاد می کند.  او از نسخه ای از دیدگاه کوری دفاع می کند که می گوید ساختن قصه نیازمند تخیل پروری است، اما او به جای توسل به رفتارهای روانشناختی افراد درگیر کنش های قصه ای (مانند کوری)، این تخیل پروری را قواعد اساسی برای فرد متعهد به قصه سازی می داند، یعنی برعکس قواعد لازم برای بیان کنش های استوار بر واقعیت.

در این دیدگاه هنجاری، ادعاهایی که واقعی اعلام شده اند می توانند در یک کار قصه وجود داشته باشند، زیرا بر اساس قصدهای مولف یک بیان قصه ای واحد می تواند هم تابع هنجار قصه سازی و هم هنجارهای بیان واقعیت باشد، مانند اجرای هر دو کنش گفتاری مستقیم و غیرمستقیم (۲۰۱۳: ۳۵۶f.) .  اما گارسیا کارپنترو می پذیرد که کارهای غیرقصه می توانند شامل دعوت به تخیل نیز باشد و به نظر او کارهایی مانند سالنامه ها و تاریخ ها آثار تاسیتوس یکسره چهل تکه هایی از داده های واقعی و قصه سازی هستند (برای بررسی بیشتر نگاه کنید به  (Stock 2017: 161–۳   ).

پایان بخش اول درآیند قصه

 

منابع کل درآیند

  • Aristotle, Aristotle’s Poetics, trans. Stephen Halliwell, 1998, Chicago: University of Chicago Press.
  • Armour-Garb, Bradley and Woodbridge, James A., 2015, Pretense and Pathology: Philosophical Fictionalism and its Applications, Cambridge: Cambridge University Press.
  • Austen, Jane, 1813, Pride and Prejudice, London: T. Egerton.
  • –––, ۱۸۱۵ [۱۸۴۱], Emma: a Novel, London: Richard Bentley, New Burlington Street.
  • Bach, Kent and Robert M. Harnish, 1979, Linguistic Communication and Speech Acts, Cambridge MA: MIT Press.
  • Banfield, Ann, 1982, Unspeakable Sentences: Narration and Representation in the Language of Fiction, London: Routledge & Kegan Paul.
  • Beardsley, Monroe C., 1981, “Fiction as Representation”, Synthese, 46(3): 291–۳۱۳٫ doi:10.1007/BF01130042
  • –––, ۱۹۵۸ [۱۹۸۰], Aesthetics: Problems in the Philosophy of Criticism, New York: Harcourt, Brace, & World. Second edition 1980, Indianapolis, IN: Hackett .
  • Berkeley, George, Three Dialogues Between Hylas and Philonous, ed. Robert Adams, Indianapolis: Hackett, 1979.
  • Berto, Francesco, 2009, “Impossible Worlds”, The Stanford Encyclopedia of Philosophy(Fall 2009 Edition), Edward N. Zalta (ed.). URL = <http://plato.stanford.edu/archives/fall2009/entries/impossible-worlds/>
  • –––, ۲۰۱۲, Existence as a Real Property: The Ontology of Meinongianism, Dordrecht: Springer. doi:10.1007/978-94-007-4207-9
  • Blinova, Olga, 2012, “The Notion of Free Indirect Discourse and its Use in Contemporary Journalism”, Humanities and Social Sciences Review, 01(02): 365–۳۷۱٫
  • Bonomi, Andrea, 2008, “Fictional Contexts”, in P. Bouquet, L. Serafini, & R. Thomason (eds.), Perspectives on Context, Stanford: CSLI Publications, pp. 213–۴۸٫
  • Butler, Andrew C., Nancy A. Dennis, and Elizabeth J. Marsh, 2012, “Inferring Facts from Fiction: Reading Correct and Incorrect Information Affects Memory for Related Information”, Memory, 20(5): 487–۴۹۸٫ doi:10.1080/09658211.2012.682067
  • Byrne, Alex, 1993, “Truth in Fiction: The Story Continued”, Australasian Journal of Philosophy, 71(1): 24–۳۵٫ doi:10.1080/00048409312345022
  • Capote, Truman, 1966, In Cold Blood: A True Account of a Multiple Murder and Its Consequences, New York: Penguin.
  • Carroll, Noël, 1990, The Philosophy of Horror or Paradoxes of the Heart, London: Routledge.
  • –––, ۱۹۹۵, “Critical Study: On Kendall Walton’s Mimesis as Make-Believe” Philosophical Quarterly, 45(178): 93–۹۹٫ doi:10.2307/2219853
  • –––, ۲۰۰۲, “The Wheel of Virtue: Art, Literature, and Moral Knowledge”, Journal of Aesthetics and Art Criticism, 60(1): 3–۲۳٫
  • –––, ۲۰۱۱, “Philosophical Insight, Emotion, and Popular Fiction: The Case of Sunset Boulevard”, in Narrative, Emotion, and Insight, edited by Noël Carroll and John Gibson, University Park, PA: The Pennsylvania State University Press, 45–۶۸٫
  • –––, ۲۰۱۶, “A Critical Review of Derek Matravers’s Fiction and Narrative”, Philosophy and Literature, 40(2): 569–۵۷۸٫ doi:10.1353/phl.2016.0038
  • Charlton, William, 1970, Aesthetics, London: Hutchinson.
  • –––, ۱۹۸۴, “Feeling for the Fictitious”, British Journal of Aesthetics, 24(3): 206–۲۱۶٫ doi:10.1093/bjaesthetics/24.3.206
  • Cohn, Dorrit, 1989, “Fictional versus Historical Lives: Borderlines and Borderline Cases”, The Journal of Narrative Technique, 19(1): 3–۲۴٫
  • –––, ۱۹۹۹, The Distinction of Fiction, Baltimore and London: The Johns Hopkins Press.
  • Coleridge, Samuel Taylor, 1817 [1984], Biographia Literaria; or Biographical Sketch of My Literary Life and Opinions, London: Rest Fenner. Reprinted 1985 as part of the The Collected Works of Samuel Taylor Coleridge, Volume 7, James Engell and W. Jackson Bate (eds), Princeton: Princeton University Press. [Coleridge 1817 available online]
  • Cooke, Janet, 1980, “Jimmy’s World”, The Washington Post, September 28, 1980.
  • Cornwell, Patricia, 1990, Post Mortem, New York: Scribner. [This is the first in Cornwell’s Scarpetta series of crime novels.]
  • Currie, Gregory, 1990, The Nature of Fiction, Cambridge: Cambridge University Press. doi:10.1017/CBO9780511897498
  • –––, ۱۹۹۵a, Image and Mind: Film, Philosophy and Cognitive Science, Cambridge: Cambridge University Press. doi:10.1017/CBO9780511551277
  • –––, ۱۹۹۵b, “Unreliability Refigured: Narrative in Literature and Film”, Journal of Aesthetics and Art Criticism, 53(1): 19–۲۹٫ doi:10.2307/431733
  • –––, ۱۹۹۵c, “On Being Fictional”, Journal of Aesthetics and Art Criticism, 55(4): 425–۴۲۷٫ doi:10.2307/430932
  • –––, ۱۹۹۷, “The Paradox of Caring: Fiction and the Philosophy of Mind”, in Hjort & Laver 1997: 63–۷۷٫
  • –––, ۱۹۹۸, “Pretence, Pretending and Metarepresenting”, Mind and Language, 13(1): 35–۵۵٫ doi:10.1111/1468-0017.00064
  • –––, ۲۰۱۰, Narratives and Narrators: A Philosophy of Stories, Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780199282609.001.0001
  • –––, ۲۰۱۴, “Standing in the Last Ditch: On the Communicative Intentions of Fiction Makers”, Journal of Aesthetics and Art Criticism, 72(4): 351–۳۶۳٫ doi:10.1111/jaac.12109
  • Davies, David, 1996, “Fictional Truth and Fictional Authors”, The British Journal of Aesthetics, 36(1): 43–۵۵٫ doi:10.1093/bjaesthetics/36.1.43
  • –––, ۲۰۰۱, “Fiction”, in The Routledge Companion to Aesthetics, edited by Berys Nigel Gaut and Dominic Lopes, London: Routledge, 263–۷۲۴٫
  • –––, ۲۰۰۷, Aesthetics and Literature, London, New York: Continuum.
  • –––, ۲۰۱۲, “Fictionality, Fictive Utterance, and the Assertive Author”, in Mimesis: Metaphysics, Cognition, Pragmatics, edited by Greg Currie, Petr Kot’átko, and Martin Pokorný, London: College Publications, 61–۸۵٫
  • –––, ۲۰۱۵, “Fictive Utterance and the Fictionality of Narratives and Works”, British Journal of Aesthetics, 55(1): 39–۵۵٫ doi:10.1093/aesthj/ayu061
  • Deutsch, Harry, 2000, “Making Up Stories”, in Empty Names, Fiction, and the Puzzles of Non-Existence, edited by Thomas Hofweber and Anthony Everett, Stanford, CA: CSLI Publications, 17–۳۶٫
  • –––, ۲۰۱۳, “Friend on Making Up Stories”, Proceedings of the Aristotelian Society, 113(3pt3): 365–۳۷۰٫ doi:10.1111/j.1467-9264.2013.00358.x
  • Diamond, Cora, 1993, “Martha Nussbaum and the Need for Novels”, Philosophical Investigations16(2): 128–۱۵۳٫
  • Doyle, Arthur Conan, 1892, “The Adventure of the Speckled Band”, first published in The Strand Magazinein February 1892. Collected in The Adventures of Sherlock Holmes, London: Newnes, 1892.
  • –––, ۱۹۰۲, The Hound of the Baskervilles, London: Newnes. Originally serialized in The Strand Magazinefrom August 1901 to April 1902.
  • –––, The Complete Sherlock Holmes(2 Volumes), New York: Random House, 1986.
  • Elgin, Catherine Z., 2007, “The Laboratory of the Mind”, in John Gibson, Wolfgang Huemer, & Luca Pocci (eds.), A Sense of the World: Essays on Fiction, Narrative, and Knowledge, New York: Routledge, pp. 43–۵۴٫
  • Feagin, Susan, 1996, Reading with Feeling: The Aesthetics of Appreciation, Ithaca: Cornell University Press.
  • Fish, Stanley E., 1980, Is There a Text in This Class? The Authority of Interpretive Communities, Cambridge MA: Harvard University Press.
  • Fludernik, Monica, 1993, The Fictions of Language and the Languages of Fiction: The Linguistic Representation of Speech and Consciousness, London: Routledge.
  • Frey, James, 2003, A Million Little Pieces, New York: N.A. Talese/Doubleday.
  • Friend, Stacie, 2006, “Narrating the Truth (More or Less)”, in Knowing Art: Essays in Aesthetics and Epistemology, edited by Matthew Kieran and Dominic McIver Lopes, Dordrecht: Springer, 35–۴۹٫ doi:10.1007/978-1-4020-5265-1_3
  • –––, ۲۰۰۷, “Fictional Characters”, Philosophy Compass, 2(2): 141–۱۵۶٫ doi:10.1111/j.1747-9991.2007.00059.x
  • –––, ۲۰۰۸, “Imagining Fact and Fiction”, In New Waves in Aesthetics, edited by Kathleen Stock and Katherine Thomson-Jones, New York: Palgrave Macmillan, 150–۱۶۹٫
  • –––, ۲۰۱۱, “Fictive Utterance and Imagining II”, Proceedings of the Aristotelian Society Supplementary Volume, 85(1): 163–۱۸۰٫ doi:10.1111/j.1467-8349.2011.00201.x
  • –––, ۲۰۱۲, “VIII—Fiction as a Genre”, Proceedings of the Aristotelian Society, 112(2pt2): 179–۲۰۹٫ doi:10.1111/j.1467-9264.2012.00331.x
  • –––, ۲۰۱۴, “Believing in Stories”, in Aesthetics and the Sciences of Mind, edited by Greg Currie, Matthew Kieran, Aaron Meskin, and Jon Robson, Oxford: Oxford University Press, 228–۲۴۸٫ doi:10.1093/acprof:oso/9780199669639.003.0012
  • –––, ۲۰۱۷, “The Real Foundation of Fictional Worlds”, Australasian Journal of Philosophy, 95(1): 29–۴۲٫ doi:10.1080/00048402.2016.1149736
  • –––, forthcoming, Matters of Fact and Fiction, Oxford: Oxford University Press.
  • Gallagher, Catherine, 2006, “The Rise of Fictionality”, in The Novel, 2 volumes, Franco Moretti (ed.), Princeton: Princeton University Press, Vol. 1, 336–۳۶۳٫
  • García-Carpintero, Manuel, 2013, “Norms of Fiction-Making”, British Journal of Aesthetics, 53(3): 339–۳۵۷٫ doi:10.1093/aesthj/ayt021
  • Gaskell, Elizabeth Cleghorn, 1848 [1996], Mary Barton: A Tale of Manchester Life, new edition. London and New York: Penguin Classics.
  • Gaut, Berys, 2005, “Art and Knowledge”, in Levinson 2005: 436–۴۵۰٫
  • Gendler, Tamar Szabó, ۲۰۰۰, “The Puzzle of Imaginative Resistance”, Journal of Philosophy, 97(2): 55–۸۱٫ doi:10.2307/2678446
  • –––, ۲۰۰۸, “Alief in Action (and Reaction)”, Mind and Language, 23(5): 552–۵۸۵٫ doi:10.1111/j.1468-0017.2008.00352.x
  • Gendler, Tamar Szabó, and Karen Kovakovich, 2006, “Genuine Rational Fictional Emotions”, in Kieran 2006: 241–۲۵۳٫
  • Genette, Gérard, 1990, “Fictional Narrative, Factual Narrative”, Poetics Today, 11(4): 755–۷۷۴٫ doi:10.2307/1773076
  • Gerrig, Richard J., 1993, Experiencing Narrative Worlds: On the Psychological Activities of Reading, New Haven, CT: Yale University Press.
  • Gibson, John, 2007, Fiction and the Weave of Life, Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780199299522.001.0001
  • Goodman, Nelson, 1978, Ways of Worldmaking, Indianapolis: Hackett.
  • Green, Melanie, and Timotyh C. Brock, 2000, “The Role of Transportation in the Persuasiveness of Public Narrative”, Journal of Personality and Social Psychology79(5): 701–۲۱٫
  • Grice, H. Paul, 1957, “Meaning”, Philosophical Review, 66(3): 377–۳۸۸٫ doi:10.2307/2182440
  • Hamburger, Käte, 1957 [1973], Die Logik der Dichtung, Stuttgart: E. Klett, second edition in 1968. Translated by Marilynn J. Rose as The Logic of Literature, Bloomington: Indiana University Press, 1973.
  • Hanley, Richard, 2004, “As Good As It Gets: Lewis on Truth in Fiction”, Australasian Journal of Philosophy, 82(1): 112–۱۲۸٫ doi:10.1080/713659790
  • Harold, James, 2016, “Literary Cognitivism”, in Routledge Companion to the Philosophy of Literature, edited by Noël Carroll and John Gibson, London: Routledge, 382–۳۹۳٫
  • Harris, Paul L., 2000, The Work of the Imagination, Malden, MA: Wiley-Blackwell.
  • Hjort, Mette and Sue Laver (eds), 1997, Emotion and the Arts, New York and Oxford: Oxford University Press.
  • Howard-Snyder, Frances, 2002, “Truth in Fiction: the Whole Story”, in Realism and Anti-Realism, edited by William Alston, Ithaca, NY: Cornell University Press, 253–۲۷۹٫
  • Jago, Mark, 2014, The Impossible. An Essay on Hyperintensionality, Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780198709008.001.0001
  • James, Henry, 1881 [2009], The Portrait of a Lady, edited by Roger Luckhurst, reprint edition, Oxford: Oxford University Press.
  • John, Eileen, 1998, “Reading Fiction and Conceptual Knowledge: Philosophical Thought in Literary Context”, Journal of Aesthetics and Art Criticism, 56(4): 331–۳۴۸٫
  • Johnson, S., 1765, Preface to the Plays of William Shakespeare, London.
  • Johnson-Laird, Philip N., 1983, Mental Models: Towards a Cognitive Science of Language, Inference, and Consciousness, Cambridge, MA: Harvard University Press.
  • Kieran, Matthew, 1996, “Art, Imagination, and the Cultivation of Morals”, Journal of Aesthetics and Art Criticism, 54(4): 337–۳۵۱٫ doi:10.2307/431916
  • –––, ۲۰۰۴, Revealing Art, London: Routledge.
  • ––– (ed.), 2006, Contemporary Debates in Aesthetics and the Philosophy of Art, Oxford: Blackwell.
  • Kivy, Peter, 1997, “The Laboratory of Fictional Truth”, in Philosophies of Arts: An Essay in Differences, New York: Cambridge University Press, 120–۱۳۹٫
  • –––, ۲۰۱۱, Once-Told Tales: An Essay in Literary Aesthetics, Malden, MA: Wiley-Blackwell.
  • Kripke, Saul A., 2013, Reference and Existence: The John Locke Lectures, Oxford: Oxford University Press. Lectures given in 1973. doi:10.1093/acprof:oso/9780199928385.001.0001
  • Kung, Peter, 2016, “You Really Do Imagine It: Against Error Theories of Imagination”, Noûs;, 50: 90–۱۲۰٫
  • Lamarque, Peter, 1981, “How Can We Fear and Pity Fictions?” British Journal of Aesthetics, 21(4): 291–۳۰۴٫ doi:10.1093/bjaesthetics/21.4.291
  • –––, ۲۰۱۴, The Opacity of Narrative, London: Rowman and Littlefield International.
  • –––, ۲۰۱۶, “Review of Fiction and Narrativeby Derek Matravers”, Mind, 125(498): 616–۶۱۹٫ doi:10.1093/mind/fzw011
  • Lamarque, Peter and Stein Haugom Olsen, 1994, Truth, Fiction, and Literature: A Philosophical Perspective, Oxford: Clarendon Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780198236818.001.0001
  • Landy, Joshua. 2012, How to Do Things with Fictions, Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780195188561.001.0001
  • Lejeune, Philippe, 1977, “Autobiography in the Third Person”, translated by Annette Tomarken and Edward Tomarken, New Literary History, 9(1): 27–۵۰٫ doi:10.2307/468435
  • Le Poidevin, Robin, 1995, “Worlds within Worlds? The Paradoxes of Embedded Fiction”, The British Journal of Aesthetics, 35(3): 227–۲۳۸٫ doi:10.1093/bjaesthetics/35.3.227
  • Leslie, Alan M., 1987, “Pretense and Representation: The Origins of ‘Theory of Mind”,’ Psychological Review, 94 (4): 412–۴۲۶٫
  • Levinson, Jerrold, 1997, “Emotion in Response to Art: A Survey of the Terrain”, in Hjort & Laver (1997), pp. 20–۳۴٫
  • –––, ۲۰۰۵, The Oxford Handbook of Aesthetics, New York: Oxford University Press.
  • Levinstein, Ben, 2007, “Facts, Interpretation and Truth in Fiction”, The British Journal of Aesthetics, 47(1): 64–۷۵٫ doi:10.1093/aesthj/ayl039
  • Lewis, David, 1973, Counterfactuals, Oxford: Basil Blackwell.
  • –––, ۱۹۷۸ [۱۹۸۳], “Truth in Fiction”, American Philosophical Quarterly, 15(1): 37–۴۶٫ Reprinted with postscripts in Lewis 1983: 261–۲۸۰٫ doi:10.1093/0195032047.003.0015
  • –––, ۱۹۸۳, Philosophical Papers, volume 1, Oxford: Oxford University Press.
  • –––, ۱۹۸۶, On The Plurality of Worlds, Oxford: Blackwell.
  • –––, ۲۰۰۴, “Letters to Beall and Priest”, in G. Priest, J.C. Beall, & B. Armour-Garb (eds.), The Law of Non-Contradiction: New Philosophical Essays, Oxford: Oxford University Press.
  • –––, ۲۰۰۵, “Quasi-realism is Fictionalism”, in M.E. Kalderon (ed.), Fictionalism in Metaphysics, Oxford: Oxford University Press, pp. 314–۳۲۱٫
  • Lillard, Angeline, 2001, “Pretend Play as Twin Earth: A Social-Cognitive Analysis”, Developmental Review, 21: 495–۵۳۱٫
  • Livingston, Paisley, 2005, Art and Intention: A Philosophical Study, Oxford: Oxford University Press.
  • Ludwig, Emil, 1925 [1927], Napoleon, Berlin: E. Rowohlt. Translated by Eden and Cedar Paul, London: Allen & Unwin. [Ludwig 1927 available online]
  • Macaulay, Thomas Babington, 1906, History of England from the Accession of James II, London: Dent.
  • Mailer, Norman, 1979, The Executioner’s Song, Boston: Little, Brown, & Co.
  • Mantel, Hilary, 2009, Wolf Hall, London: Fourth Estate.
  • Matravers, Derek, 1995, “Beliefs and Fictional Narrators”, Analysis, 55(2): 121–۱۲۲٫ doi:10.1093/analys/55.2.121
  • –––, ۲۰۱۴, Fiction and Narrative, New York/Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780199647019.001.0001
  • McCormick, Peter, 1988, Fictions, Philosophies, and the Problems of Poetics, Ithaca: Cornell University Press.
  • Meini, Cristina and Voltolini, Alberto, 2010, “How Pretence Can Really Be Metarepresentational”, Mind and Society, 9(1): 31–۵۸٫ doi:10.1007/s11299-009-0068-z
  • Mikkonen, Jukka, 2013, The Cognitive Value of Philosophical Fiction, London: Bloomsbury.
  • Moran, Richard, 1994, “The Expression of Feeling in Imagination”, Philosophical Review, 103(1): 75–۱۰۶٫ doi:10.2307/2185873
  • Morris, E., 1999, Dutch: A Memoir of Ronald Reagan, New York: Random House.
  • Nabokov, Vladimir Vladimirovich, 1962, Pale Fire: A Novel, New York: G.P. Putnam’s Sons.
  • Nadel, George H., 1964, “Philosophy of History before Historicism”, History and Theory, 3(3): 291–۳۱۵٫ doi:10.2307/2504234
  • Neill, Alex, 1993, “Fiction and the Emotions”, American Philosophical Quarterly, 30(1): 1–۱۳٫
  • –––, ۲۰۰۵, “Art and Emotion”, in Levinson 2005: 421–۴۳۵٫
  • Nelson, William, 1973, Fact or Fiction: The Dilemma of the Renaissance Storyteller, Cambridge, MA: Harvard University Press.
  • Nichols, Shaun, 2006, “Just the Imagination: Why Imagining Doesn’t Behave Like Believing”, Mind & Language, 21(4): 459–۴۷۴٫ doi:10.1111/j.1468-0017.2006.00286.x
  • Nichols, Shaun and Stephen Stich, 2003, Mindreading: an Integrated Account of Pretence, Self-Awareness, and Understanding of Other Minds, Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/0198236107.001.0001
  • Nolan, Daniel, 1997, “Impossible Worlds: A Modest Approach”, Notre Dame Journal of Formal Logic, 38(4): 535–۵۷۲٫ doi:10.1305/ndjfl/1039540769
  • –––, ۲۰۰۷, “A Consistent Reading of Sylvan’s Box”, Philosophical Quarterly, 67(229): 667–۶۷۳٫ doi:10.1111/j.1467-9213.2007.501.x
  • –––, ۲۰۱۵, “Personification and Impossible Fictions”, British Journal of Aesthetics, 55(1): 57–۶۹٫ doi:10.1093/aesthj/ayt053
  • Novitz, David, 1987, Knowledge, Fiction, and Imagination, Philadelphia: Temple University Press.
  • Nussbaum, Martha C., 1985, “‘Finely Aware and Richly Responsible’: Moral Attention and the Moral Task of Literature”, Journal of Philosophy, 82(10): 516–۵۲۹٫ doi:10.2307/2026358
  • –––, ۱۹۹۰, Love’s Knowledge: Essays on Philosophy and Literature, New York: Oxford University Press.
  • –––, ۲۰۰۱, The Fragility of Goodness: Luck and Ethics in Greek Tragedy and Philosophy(revised edition), New York: Cambridge University Press.
  • Pavel, Thomas, 1986, Fictional Worlds, Cambridge MA: Harvard University Press.
  • Perner, Josef, 1991, Understanding the Representational Mind, Cambridge MA: MIT Press.
  • Phillips, John F., 1999, “Truth and Inference in Fiction”, Philosophical Studies, 94(3): 273–۲۹۳٫ doi:10.1023/A:1004239709212
  • Plato, Plato’s Republic, trans. G.M.A. Grube, 1974, Indianapolis: Hackett Pub. Co.
  • Predelli, Stefano, 2001, “Names and Character”, Philosophical Studies, 103(2): 145–۱۶۳٫ doi:10.1023/A:1010312322444
  • –––, ۲۰۰۵,  Meaning, Truth, and the Use of Language, Oxford: Oxford University Press.
  • –––, ۲۰۰۸, “Modal Monsters and Talk about Fiction”, Journal of Philosophical Logic, 37: 277–۲۹۷٫
  • –––, ۲۰۱۹, “Determination and Uniformity: The Problem with Speech-Act Theories of Fiction”, Erkenntnis, 84(2): 309–۳۲۴x. doi:10.1007/s10670-017-9959-2
  • Prentice, Deborah A. and Richard. J. Gerrig, 1999, “Exploring the Boundary between Fiction and Reality”, in Dual-Process Theories in Social Psychology, edited by S. Chaiken and Y. Trope, New York: Guilford Press, 529–۵۴۶٫
  • Prescott, William, 2005, History of the Conquest of Peru, Mineola, NY: Dover Publications.
  • Priest, Graham, 1997, “Sylvan’s Box: A Short Story and Ten Morals”, Notre Dame Journal of Formal Logic, 38(4): 573–۵۸۳٫ doi:10.1305/ndjfl/1039540770
  • –––, ۲۰۰۰, “Could Everything be True?” Australasian Journal of Philosophy, 78(2): 189–۱۹۵٫ doi:10.1080/00048400012349471
  • –––, ۲۰۰۵, Towards Non-Being: the Logic and Metaphysics of Intentionality, Oxford: Oxford University Press. Second expanded edition, 2016. doi:10.1093/acprof:oso/9780198783596.001.0001
  • Proudfoot, Diane, 2006, “Possible Worlds Semantics and Fiction”, Journal of Philosophical Logic, 35(1): 9–۴۰٫ doi:10.1007/s10992-005-9005-8
  • Putnam, Hilary, 1978, “Literature, Science and Reflection”, in Putnam Meaning and the Moral Sciences, London: Routledge & Kegan Paul, pp. 83–۹۴٫
  • Radford, Colin, 1975, “How Can We Be Moved by the Fate of Anna Karenina?”, Proceedings of the Aristotelian Society, 49: 67–۸۰٫ doi:10.1093/aristoteliansupp/49.1.67
  • Recanati, François, 2000, Oratio Obliqua, Oratio Recta: An Essay on Metarepresentation, Cambridge MA: The MIT Press.
  • Robinson, Jenefer M., 1985, “Style and Personality in the Literary Work”, Philosophical Review, 94(2): 147–۱۵۸٫ doi:10.2307/2185429
  • –––, ۱۹۹۵ [۱۹۹۷], “L’Education Sentimentale”, Australasian Journal of Philosophy, 73(2): 212–۲۲۶٫ Reprinted in Art and its Messages: Meaning, Morality, and Society, edited by Stephen Davies, University Park, PA: Pennsylvania State University Press, 1997: 34–۴۸٫ doi:10.1080/00048409512346551
  • Ross, Jeff, 1997, The Semantics of Media, Dordrecht: Kluwer.
  • Rowe, M.W., 1997, “Lamarque and Olsen on Literature and Truth”, Philosophical Quarterly, 47(188): 322–۳۴۱٫ doi:10.1111/1467-9213.00062
  • Sainsbury, Mark, 2010, Fiction and Fictionalism, London: Routledge.
  • Schaper, Eva, 1978, “Fiction and the Suspension of Disbelief”, British Journal of Aesthetics, 18(1): 31–۴۴٫ doi:10.1093/bjaesthetics/18.1.31
  • Searle, John R., 1975, “The Logical Status of Fictional Discourse”, New Literary History, 6(2): 319–۳۳۲٫ doi:10.2307/468422.
  • Sinclair, Upton, 1985, The Jungle, New York: Penguin Books.
  • Smith, Murray, 1995, “Film Spectatorship and the Institution of Fiction”, Journal of Aesthetics and Art Criticism, 53(2): 113–۱۲۷٫ doi:10.2307/431540
  • Stalnaker, Robert, 1968, “A Theory of Conditionals”, in Studies in Logical Theory, edited by Nicholas Rescher, Oxford: Blackwell, 98–۱۱۲٫
  • Stecker, Robert, 2011, “Should We Still Care about the Paradox of Fiction”, British Journal of Aesthetics, 51: 295–۳۰۸٫
  • Stock, Kathleen, 2011, “Fictive Utterance and Imagining”, Aristotelian Society Supplementary Volume, 85(1): 145–۱۶۱٫ doi:10.1111/j.1467-8349.2011.00200.x
  • –––, ۲۰۱۶, “Imagination and Fiction”, in Routledge Handbook of Philosophy of Imagination, edited by Amy Kind, (Routledge Handbooks in Philosophy), Abingdon: Routledge, 204–۲۱۶٫
  • –––, ۲۰۱۷, Only Imagine: Fiction, Interpretation and Imagination, Oxford: Oxford University Press.
  • Stolnitz, Jerome, 1992, “On the Cognitive Triviality of Art”, British Journal of Aesthetics, 32(3): 191–۲۰۰٫
  • Stowe, Harriet Beecher, 1969, Uncle Tom’s Cabin, Columbus, OH: C.E. Merrill Pub. Co.
  • Styron, William, 1967, The Confessions of Nat Turner, New York: Random House.
  • Swirski, Peter, 2007, Of Literature and Knowledge: Explorations in Narrative Thought Experiments, Evolution and Game Theory, London: Routledge.
  • –––, ۲۰۱۴, “Did Sherlock Holmes Inhale Pipe Smoke Through a Hole in his Forehead?” in Realism, Science, and Pragmatism, edited by Kenneth R. Westphal, New York: Routledge, 115–۱۳۶٫
  • Tacitus, Cornelius, The Complete Works of Tacitus: The Annals; The History; The Life of Cnaeus Julius Agricola; Germany and its Tribes; A Dialogues on Oratory, trans. Alfred John Church and William Jackson Brodribb, 1942, edited and with an introduction by Moses Hadas, New York: The Modern Library.
  • Tolstoy, Leo, 1867 [2017], War and Peace, trans. Anthony Briggs, London: Penguin Random House.
  • –––, ۱۸۷۷ [۲۰۰۱], Anna Krenina: A Novel in Eight Parts, trans. Richard Pevear and Larissa Volokhonsky, New York: Viking.
  • Vaihinger, Hans, 1911 [1924], The Philosophy of ‘As If’, trans. C.K. Ogden, London: Kegan Paul. First published in German as Die Philosophie des Als Ob, Berlin: Verlag von Reuther & Reichard.
  • Vidal, Gore, 1984, Lincoln, New York: Penguin Random House.
  • Voltolini, Alberto, 2016, “The Nature of Fiction/al Utterances”, Kairos, 17(1): 28–۵۵٫ doi:10.1515/kjps-2016-0016
  • Walton, Kendall L., 1970, “Categories of Art”, Philosophical Review, 79(3): 334–۶۷٫ doi:10.2307/2183933
  • –––, ۱۹۷۸, “How Remote are Fictional Worlds from the Real World?” The Journal of Aesthetics and Art Criticism, 37(1): 11–۲۳٫
  • –––, ۱۹۷۸, “Fearing Fictions”, The Journal of Philosophy, 75(1): 5–۲۵٫ doi:10.2307/2025831
  • –––, ۱۹۹۰, Mimesis as Make-Believe: On the Foundations of the Representational Arts, Cambridge, MA: Harvard University Press.
  • –––, ۱۹۹۳, “Metaphor and Prop Oriented Make-Believe”, European Journal of Philosophy, 1(1): 39–۵۷٫ doi:10.1111/j.1468-0378.1993.tb00023.x
  • –––, ۱۹۹۷, “Spelunking, Simulation, and Slime”, in Hjort & Laver 1997: 37–۴۹٫
  • –––, ۲۰۱۳, “Fictionality and Imagination Reconsidered”, in From Fictionalism to Realism, edited by Carola Barbero, Maurizio Ferraris and Alberto Voltolini, Cambridge: Cambridge Scholars Publishing, 9–۲۴٫
  • –––, ۲۰۱۵, “Fictionality and Imagination—Mind the Gap”, in In Other Shoes: Music, Metaphor, Empathy, Existence, Oxford, New York: Oxford University Press, 17–۳۵٫
  • Walsh, Richard, 2007, The Rhetoric of Fictionality: Narrative Theory and the Idea of Fiction, Columbus: The Ohio State University Press.
  • Wheeler, Christian, Melanie C. Green, and Timothy C. Brock, 1999, “Fictional Narratives Change Beliefs: Replications of Prentice, Gerrig, and Bailis (1997) with Mixed Corroboration”, Psychonomic Bulletin & Review, 6(1): 136–۱۴۱٫ doi:10.3758/BF03210821
  • Wimsatt Jr, William K. and Monroe C. Beardsley, 1946, “The Intentional Fallacy”, The Sewanee Review, 54(3): 468–۴۸۸٫
  • Wolterstorff, Nicholas, 1980, Worlds and Works of Art, Oxford: Clarendon Press.
  • Woods, John, 1974, The Logic of Fiction: A Philosophical Sounding of Deviant Logic, The Hague: Mouton.
  • –––, ۲۰۰۳, Paradox and Paraconsistency. Conflict Resolution in the Abstract Sciences, Cambridge: Cambridge University Press. doi:10.1017/CBO9780511614002
  • –––, ۲۰۰۶, “Fictions and their Logic”, in Philosophy of Logic, edited by Dale Jacquette, Amsterdam: Elsevier, 1061–۱۱۲۶٫ doi:10.1016/B978-044451541-4/50028-2
  • –––, ۲۰۱۸, Truth in Fiction: Rethinking its Logic, Dordrecht: Springer.
  • Woodward, Richard, 2011, “Truth in Fiction”, Philosophy Compass, 6(3): 158–۱۶۷٫ doi:10.1111/j.1747-9991.2010.00367.x
  • Yablo, Stephen, 1999, “Review: The Strange Thing About the Figure in the Bathhouse. Amie L. Thomasson, Fiction and Metaphysics”, Times Literary Supplement, November 5, 1999, issue 5040, page 26.
  • Yanal, Robert J., 1994, “The Paradox of Emotion and Fiction”, Pacific Philosophical Quarterly, 75(1): 54–۷۵٫ doi:10.1111/j.1468-0114.1994.tb00120.x
  • Young, James O., 2008, “Literature, Representation, and Knowledge”, in Contemporary Readings in the Philosophy of Literature: An Analytic Approach, edited by David Davies and Carl Matheson, Peterborough, Ont.: Broadview, 359–۳۷۶٫
  • Zalta, Edward N., 1988, Intensional Logic and the Metaphysics of Intentionality, Cambridge, MA: The MIT Press.

You may also like...